گل اگر خار نداشت

دل اگر بي غم بود

اگر از بهر پرستو قفسي تنگ نبود

زندگي عشق اسارت قهر آشتي همه بي معنا بود   تو دوری از برم دل در برم نیست
هوای دیگری اندر سرم نیست
بجان دلبرم کز هر دو عالم
تمنای دگر جز دلبرم نیست
آرام جانم سرو روانم
من بی تو نمانم
بیا ای نازنین بیا ای مه جبین دردت به جانم
از غم عشقت دل شیدا شکست
شیشه ی می در شب یلدا شکست
بسکه زدم ریگ بیابان به کف
خار مغیلان همه در پا شکست   مرا چشمیست خون افشان زدست آن کمان ابرو
جهان بس فتنه خواهد دید از آن چشم و از آن ابرو


غلام چشم آن ترکم که در خواب خوش مستی
نگارین گلشنش رویست و مشکین سایه بان ابرو


تو کافر دل نمی بندی نقاب زلف و می تر...